روزنامک: به آسانی نوشیدن آب شاه ایران را بردند فردی را شاه آن کردند بدون اینکه اندیشه کنند چه به روزگار ملت خواهد آمد

31 شهريور 1388 - 22 سپتامبر 2009

به آسانی نوشیدن آب شاه ایران را بردند فردی را شاه آن کردند بدون اینکه اندیشه کنند چه به روزگار ملت خواهد آمد

16سپتامبر سال 1941 (25 شهريور 1320) محمد علي فروغي نخست وزير وقت به اتفاق علي سهيلي وزير امور خارجه کابينه اش به ديدار سفيران انگلستان و شوروي در تهران شتافت و به آنان اطلاع داد كه رضاشاه همچنان كه آن دو دولت خواسته بودند كناره گيري كرده و رهسپار اصفهان شده است. قبلا به فروغی که شهرت آنگلوفیل و ضد رضاشاه داشت گفته شده بود که پهلوی اول (به دلیل ننوشتن دیکته های لندن در 5 ـ 6 سال آخر سلطنتش) تا پایان عمر عملا زندانی دولت انگلستان خواهد بود و به هر نقطه که آن دولت بخواهد او را منتقل خواهد کرد ولی رضاشاه تا رسیدن به بندر عباس و سوار شدن بر کشتی انگلیسی، این را نمی دانست.
     در ديدار16 سپتامبر فروغی با سفیران لندن و مسکو، موافقت دو دولت انگلستان و شوروي با شاه شدن محمدرضا به فروغي ابلاغ شده بود. فروغي پس از آن ديدار، مستقيما به بهارستان رفت و نمايندگان مجلس را از كناره گيري رضاشاه و بر جاي او نشستن محمدرضا آگاه كرد.
     قبلا قراربود كه پس از بركناري رضاشاه، دولت هاي اشغالگر ترتيب ديگري براي ايران بدهند و كشور ما تا چند سال توسط يك هيات مديره موقت اداره شود و سپس نوع حكومت در رفراندم تعيين گردد. برخي از مورخان جنگ جهاني دوم نوشته اند مقامات لندن و به ويژه شخص چرچيل نگران بودند كه در طول حکومت موقت، کمونیست های ایران قدرت گیرند و پس از انقضاي حكومت هيات مديره (هيات موقت حاكم بر ايران)، استالين كمونيستها را بر ايران مسلط كند و خاور میانه مسئله شود و لذا، دنبال راه حل دیگری بودند. به علاوه، نمی خواستند وقت بگذرد و با اولین شکست آلمان در جبهه روسیه که قابل پیش بینی بود، روسها «نه گفتن» تاریخی شان را از سر بگیرند.
     در این وضعیت حساس، عوامل ایرانی لندن و همچنین فروغی دست بکار شدند و خصوصيات محمدرضا پهلوي را که فردي مطيع و نیز علاقه مند به تفريح و ورزش (بيش از سياست) است و ... به گوش مقامات لندن رسانیدند و اورا فرد مورد نظر لندن نشان داده بود که نظر اصرارگونه آنان پذیرفته شد، سپس لندن مسکو را به قبول شاه شدن محمدرضا راضی کرد و دیپلماتهای دو کشور در ملاقات 16 سپتامبر قضیه را به فروغی گفتند و به همین آسانی؛ رئیس یک کشوررا ـ کشوری که قرنها ابرقدرت جهان بود بردند و تا پایان عمر در زندان (تبعید دشمن) نگهداشتند و فرد دیگری را آوردند و برجای نشانیدند و شاه کردند بدون اینکه به ذهن آورند که با این کار، چه به روزگار این ملت خواهند آورد. تاریخ عمومی نظیر چنین بازی را کمتر به خود دیده است.
    پارسي، دومين زبان كلاسيك و باستاني
    زبانشناسان و اديبان اروپايي در پايان نشست سه روزه خود در شهر برلين كه در نيمه سپتامبر 1872 (137 سال پیش در شهریور ماه) برگزار شده بود، زبان پارسي را در رديف زبانهاي يوناني، لاتين و سانسكريت، يكي از چهار زبان كلاسيك اعلام كردند.
     در اين اجلاس، تنها زبانهاي هند ـ اروپايي مورد بررسي قرار گرفته بود.
     اين نشست، زبان پارسي را از لحاظ كلاسيك بودن، زبان شماره 2 (پس از زبان يوناني) قرار داد و به این ترتیب، زبان پارسي يك قرن از لاتين و 12 قرن از زبان انگليسي جلوتر است. در همين اجلاس، زبان اوستايي شاخه بدون متكلم زبان پارسي اعلام شد و گفته شد كه ريشه اوستايي از خراسان شرقي (بخش شمالي افغانستان امروز، تاجيكستان و منطقه فرارود) بوده و بنابراين، به احتمال زياد زرتشت در اين منطقه به دنيا آمده و از آنجا به آذربايجان رفته است. در تعريف، زباني را كلاسيك گويند كه اولا باستاني باشد، ثانيا ادبيات غني داشته باشد و ثالثا در هزار سال اخیر (هزار آخر عمر خود)، تغييراتي اندك كرده باشد. بنابراين، قضاوت بر پايه ادبيات زبان و درصد تغييران آن در هزار سال پيش از زمان به قضاوت نشستن است. هيچ زباني در طول زمان مصون از تغيير نبوده است ولي هرچه كه اين تغييرات كمتر باشد، آن زبان كلاسيك تر است و استحكام بيشتري دارد. زبان ايرانيان (پارسي) اينك همان است كه فردوسي و حافظ به آن شعر گفته اند؛ همان واژه ها، عبارات و دستور زبان. در اجلاس برلين، زبانشناسان و اديبان پذيرفتند كه ادبيات فارسي در قرون وسطي در صدر ادبيات ساير ملل قرار داشته و ايران در آن قرون بيش از هر ملت ديگر شاعر، نويسنده و انديشمند (حكيم = فيلسوف) به وجود آورده كه سخنان و افكارشان تا ابديت شنيدني و پندآموز است.
     در نشست هاي سالهاي 1922 و 1936 همین کارشناسان، مقام زبان فارسي (مقام دوم) در ميان زبانهاي باستاني و كلاسيك هند و اروپايي بار ديگر تاييد شد.

بازگشت به فهرست مطالب...